ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਮੋਮ ਕੀ ਹੋਣੈ

ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਮੋਮ ਕੀ ਹੋਣੈ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਦਿਲਾ ਘਰ ਕਹਿ ਰਿਹੈਂ ਜਿਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਖੰਡਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਮੇਰੇ ਖੰਭਾਂ 'ਚ ਭਰ ਭਰ ਕੇ, ਸਿਖਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ,

ਮੇਰੀ ਪਰਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਇਹ ਅੰਬਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੀ ਗਲ਼ ਵਿੱਚ ਪਾ ਗਈ ਮਾਲਾ,

ਓ ਰਾਮਾ ਖ਼ਤਮ ਸੀਤਾ ਦਾ ਸੁਵੰਬਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਮਿਜ਼ਾਜੀ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਹੁਣ ਹਕੀਕੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਥਾ,

ਉਹ ਪੌੜੀ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਚੜ ਕੇ, ਕਲੰਦਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਕਦੇ ਇਕ ਸਾਂਵਰਾ ਬੇਬਸ, ਜਿਹਾ ਮਹਿਫ਼ਲ 'ਚ ਆਉਂਦਾ ਸੀ,

ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮੇਰੀ, ਸਿਕੰਦਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਭੁਗਤ ਕੇ ਕੈਦ ਬੱਦਲ਼ ਦੀ, ਨਦੀ ਦੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ,

ਉਹ ਕਤਰਾ ਨੀਰ ਦਾ ਜਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਉਜਾੜਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ, ਜਦੋਂ ਮੋਹ ਦੇਖਿਆ ਉਸ ਨੇ,

ਉਹ ਨਖ਼ਲਿਸਤਾਨ ਥਲ ਵਿੱਚਲਾ ਵੀ ਬੰਜਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਜਦੋਂ ਮੰਜ਼ਲ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਮਿਲੇ ਸੋਗੀ ਜਿਹੇ ਮੰਜ਼ਰ,

ਉਹ ਮੰਜ਼ਲ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ, ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਉਹਦੇ ਨਾ' ਖਹਿ ਕੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਉਤਾਰੀ ਕੁੰਜ ਸੀ ਆਪਣੀ,

ਉਹ ਕੋਮਲ ਛੋਹ ਤੋਂ ਹੀ ਏਦਾਂ ਵਲੂੰਧਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।

ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਠੋਕਰ, ਜਦੋਂ ਸੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰੀ,

ਉਹ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਖਹੁਰ ਕੇ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਕੰਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਰ ਤੋਂ ।